Παραδέχομαι, όμως, ότι με ενδιαφέρει πάρα πολύ οι συμπολίτες μου αυτές τις δύσκολες μέρες να μην φέρονται σαν ζώα, να μην εκτονώνουν την πίεση και τις δυσκολίες που υφίστανται όπου και όπως να’ ναι και, να μην συμπεριφέρονται ανεξέλεγκτα έχοντας ως άλλοθι «τις μέρες που ζούμε» (όχι γιατί κάποιοι βιάστηκαν να συμπεράνουν ότι ο κόσμος ηρέμησε μετά την αποχώρηση Παπανδρέου λες και το πρόβλημα ήταν μόνο προσωπικό και όχι εν όλω πολιτικό).
Προ ολίγων ημερών, μπαίνοντας στο λεωφορείο για να επιστρέψω στο σπίτι μου, γύρω στις 20.00 το βράδυ, πήγα και κάθισα (όντας από τους τυχερούς) σε ένα από τα μπροστινά καθίσματα. Αυτό που με παραξένεψε είναι ότι ενώ το συγκεκριμένο λεωφορείο θυμίζει συνήθως νεκροταφείο, γιατί οι περισσότεροι γυρίζουν τέτοια ώρα από τη δουλειά τους και συνεπώς δεν έχουν όρεξη ούτε στο κινητό να μιλήσουν, κάθονταν στα καθίσματα της γαλαρίας τρία μικρά αλλοδαπά παιδιά που μιλούσαν στη γλώσσα τους και γελούσαν λίγο δυνατά (ή έτσι μου φαινόταν λόγω της απόλυτης ησυχίας).
Ο κύριος άτυχος της υπόθεσης ήταν ο ακριβώς μπροστά τους καθισμένος ηλικιωμένος κύριος, ο οποίος δυσανασχετούσε φανερά με την κατάσταση κουνώντας νευρικά τα χέρια του και «σιγοφωνάζοντας», «πότε θα κατεβείτε πια ρε παλιόπαιδα, μας ζαλίσατε, άντε πάρτε δρόμο επιτέλους». Κανείς εκ των επιβατών δεν αντέδρασε στον τρόπο που μιλούσε ο ηλικιωμένος κύριος και προσωπικά, τότε άρχισα να ανησυχώ και γύρισα ολόκληρος να παρακολουθήσω τι ακριβώς συνέβαινε.
Τα μικρά αλλοδαπά παιδιά συνέχισαν να μιλούν και να γελούν και σιγά σιγά φάνηκε το πραγματικό πρόβλημα του ηλικιωμένου επιβάτη: «μιλάτε, γελάτε, ρε τι κωλογλώσσα είναι αυτή; Μας πρήξατε με τα βρωμοστόματά σας…έτσι είναι, έρχονται όλοι εδώ πέρα, κάνουν παιδιά και μετά τα πετάνε στο δρόμο».
Τα μικρά αλλοδαπά παιδιά φάνηκαν να καταλαβαίνουν τι τους έλεγε ο ηλικιωμένος κύριος και προς στιγμήν σταμάτησαν. Μετά από λίγο, το ένα εξ αυτών άρχισε να γελάει πάλι και συνέχισαν όλα μαζί ώσπου, για κακή τους τύχη, εκείνη τη στιγμή ανοίγει η πόρτα για στάση και ο ηλικίας 60-65 γέρος άνθρωπος σηκώνεται, τα πιάνει, τα σπρώχνει βρίζοντάς τα και κλωτσώντας τα και τα πετάει έξω. Εκείνα έπεσαν στο δρόμο και ο οδηγός έκλεισε γρήγορα την πόρτα και συνέχισε το δρομολόγιο- άγνωστη η τύχη των παιδιών.
Ουδείς εκ των επιβατών είπε κουβέντα, δεν αντέδρασε, πράγμα που σημαίνει ότι σιωπηρά όλοι ενέκριναν τα όσα είπε και έκανε ο γέρος (η αντίδραση του γράφοντος καλύτερα να μην κοινοποιηθεί). Εντάξει, όλοι θέλουμε την ησυχία μας όταν γυρίζουμε από τις δουλειές μας. Όμως, ο συγκεκριμένος γέρος και οι συγκεκριμένοι επιβάτες ενοχλήθηκαν περισσότερο λόγω της περίεργης γλώσσας που μιλούσαν τα μικρά αλλοδαπά παιδιά. Δεν θα μπω στη διαδικασία να απαριθμήσω με πόσους διαφορετικούς τρόπους ευγενικούς και ορθούς θα μπορούσε να είχε φερθεί αυτός ο γέρος πετυχαίνοντας μάλιστα το σκοπό του, την ησυχία (όποιος διαθέτει στοιχειώδη λογική και ήθος θα είχε καταφέρει αυτό που ήθελε ο πιο πάνω «κύριος»).
Θα πω μόνο ότι περισσότερο ανάγκη έχουμε και πολύ χρησιμότερα θα ήταν αυτά τα μικρά αλλοδαπά παιδιά ως μέλη της κοινωνίας παρά αυτή η ανελέητα διεφθαρμένη, σπουδαιοφανής και ψευτοηρωική γενιά του συγκεκριμένου γέρου. Η γενιά όλων αυτών που έθεσαν τα θεμέλια της σημερινής μας κατρακύλας. Όπως και να’ χει, ότι στην κοινωνία μας ζουν και επιβιώνουν επί δεκαετίες πολλά εξηλιθιωμένα ζώα είναι γνωστό, διότι τα ανεχόμαστε καθημερινά.
Η συγκεκριμένη συμπεριφορά του ως άνω περιγραφόμενου γέρου ξεπερνά κάθε φασιστική και ετσιθελιστική φαντασία. Ένας ακόμη εκπρόσωπος της κοινωνικής σαπίλας… Τι αξίζει σε αυτόν τον γέρο και στους ομοίους του; Να αντιληφθούμε πόσο μεγάλο είναι το μερίδιο ευθύνης τους στον Γολγοθά που βιώνει κάθε ελληνικό νοικοκυριό σήμερα και κάθε νέος-άνεργος άνθρωπος και να τους αποδώσουμε τις τιμές που τους αξίζουν. Αν είναι απλώς ένα σπρώξιμο από το λεωφορείο, όλα καλά. Φοβάμαι όμως τα χειρότερα…
Γ.Φ.Ξ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου