Ο Τραμπ εκδικείται τον λαό της Βενεζουέλας

Το μεγαλύτερο κράτος-τρομοκράτης του πλανήτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες, χτύπησε πάλι. Ο – προαναγγελθείς ουσιαστικά – βομβαρδισμός της Βενεζουέλας κλιμακώνει την απροκάλυπτη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα της Λατινικής Αμερικής, που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και μήνες, με τον ναυτικό και αεροπορικό της αποκλεισμό. 

Ο πρόεδρος του πολέμου, ο πιστολέρο-εκτελεστής Τραμπ, στον οποίο αφιέρωσε το Νόμπελ Ειρήνης η επικεφαλής της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης, αποδεικνύει εκ νέου τις πραγματικές προθέσεις του. Εξάλλου, εκτός από την επίθεση στη Βενεζουέλα, απειλεί ευθέως με νέους βομβαρδισμούς και το Ιράν, με το πρόσχημα της υπεράσπισης των διαδηλωτών – αυτός, που έχει στείλει την Εθνοφρουρά ενάντια σε όσους τον αμφισβητούν στο εσωτερικό των ΗΠΑ! Μάλιστα ο γκάνγκστερ Τραμπ ποδοπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου ανακοίνωσε ότι έχει απαγάγει τον νόμιμο πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικόλας Μαδούρο και τη σύζυγό του. 

Ο κόσμος σαν Monopoly

Στην τελετή της ορκωμοσίας του, την 20ή Ιανουαρίου αυτού του χρόνου, ο 45ος και 47ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών περιέγραψε ως εξής τη φιλοσοφία της πολιτικής ασφάλειας στη δεύτερη θητεία του: «Οπως και το 2017, θα οικοδομήσουμε ξανά τον ισχυρότερο στρατό που έχει δει ποτέ ο κόσμος. Μέτρο της επιτυχίας μας θα είναι όχι μόνο οι μάχες που κερδίζουμε, αλλά και οι πόλεμοι που τελειώνουμε. Επίσης, και πιθανόν κυρίως, οι πόλεμοι στους οποίους ουδέποτε πήραμε μέρος. Η κληρονομιά για την οποία θα υπερηφανεύομαι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θα είναι εκείνη του ειρηνοποιού και του συμφιλιωτή». 

Ο πόλεμος σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία

Αρκετά συχνά στίχοι τραγουδιών που αγαπάμε ξυπνούν μαζί μας το πρωί, σαν αγκιστρωμένοι στη γλώσσα μας, και δεν φεύγουν από κει, όσο κι αν το προσπαθούμε. Λιγότερο συχνά, και ίσως με τρόπο που ενδιαφέρει την ψυχανάλυση, τα στιχουργικά θραύσματα μας συνοδεύουν από τον πρωινό καφέ ίσαμε τη βαθιά νύχτα, αλλά και την επόμενη μέρα και τη μεθεπόμενη, μεταπλασμένα, λίγο ή πολύ παραλλαγμένα. 

«Ηθική αποτυχία και θανατηφόρα αμέλεια»

Μέσα Νοέμβρη και τουλάχιστον στην Αθήνα βγαίνουμε έξω με κοντομάνικο φανελάκι ακόμα κι όταν βραδιάσει, χωρίς να κινδυνεύουμε να μας περάσουν για ανισόρροπους. Ακούς τα δελτία να λένε «καλοκαιρία» και ο άκυρος όρος σού προκαλεί δυσφορία. 

Κάθε χρόνο η κλιματική ανατροπή γίνεται όλο και πιο ορατή, σχεδόν απτή. Οι ήσυχες ποτιστικές βροχές απωθούνται όλο και βαθύτερα στην περιοχή των αναμνήσεων· όταν ανοίγουν οι ουρανοί, στέλνουν καταιγίδες καταστροφικές και για τις καλλιέργειες και για τον εθιμικώς απροετοίμαστο αστικό ιστό. Για τους καμπίσιους πληθυσμούς και τους νησιωτικούς ο όρος «δριμύ ψύχος» τείνει να ορφανέψει από νόημα επαληθευμένο από τις αισθήσεις τους. Τα ποτάμια και οι λίμνες που μας ξεδιψάνε ξεμένουν από νερό, και οι ασκήσεις επί χάρτου των συναρμοδίως αργοπορούντων υπουργείων ένα μόνο πρόκειται να εξασφαλίσουν: την παράδοση και της δημόσιας ύδρευσης σε καιροφυλακτούντες «ευπατρίδες». 

Το δαιμονικό πρόσωπο του ιμπε-ρεαλισμού

Δεν είναι περίεργο που ο Χένρι Κίσινγκερ πρόλαβε να γιορτάσει τα εκατοστά του γενέθλια. Εύλογα μπορεί να εικάσει κανείς ότι δεν τον ήθελαν ούτε ο θεός, ούτε ο διάβολος- ο πρώτος για προφανείς λόγους, ο δεύτερος γιατί φοβόταν ότι θα έχανε το θρόνο του στην κόλαση. 

Το 2001 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Κρίστοφερ Χίτσενς “Η δίκη του Χένρι Κίσινγκερ”. Εκεί, ο διεθνούς φήμης δημοσιογράφος και συγγραφέας (ο οποίος, δύο χρόνια αργότερα, θα υποστήριζε τον πόλεμο στο Ιράκ και την επανεκλογή του Τζορτζ Μπους) επιχειρηματολογούσε υπέρ της ανάγκης να διωχθεί ο Μέτερνιχ της αμερικανικής διπλωματίας για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συνωμοσίες για πολιτικές δολοφονίες, απαγωγές και βασανιστήρια. 

Όμορφος κόσμος, ηθικά πλασμένος

Η δραματική αύξηση του πληθωρισμού, αποτέλεσμα των πολεμικών συρράξεων οδηγεί την ανθρωπότητα στη μεγαλύτερη ίσως κρίση και αναστάτωση μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Σε συνδυασμό με μια παγκοσμιοποίηση των οικονομιών που οδηγεί στην εποχή του κυρίαρχου ρόλου των χρηματαγορών και της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας τεράστιες ομάδες των πληθυσμών σε ολόκληρο τον πλανήτη τίθενται με ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο.

Όχι, γλυκιά μου, δεν μπορούν να μας δουν στο σκοτάδι

17.177 νεκροί στη Γάζα και άλλοι 240 στη Δυτική Οχθη. Περισσότεροι από 7.000 αγνοούμενοι, δηλαδή νεκροί που παραμένουν θαμμένοι στα ερείπια. Ή μήπως είναι 7.500; Και αυτοί οι 46.000 τραυματίες είναι ακόμη τόσοι – πόσοι άραγε να πέθαναν από χτες, αβοήθητοι, αιμορραγούντες στα πατώματα των εκτός λειτουργίας νοσοκομείων και πόσοι ακόμα θα πεθάνουν μέχρι αύριο. 

Γιατί τι είναι όλα αυτά – νούμερα. Λογιστικές καταγραφές σ' ένα κιτάπι, χωρίς πρόσωπο. Αλλά οι νεκροί, ακόμα και οι Παλαιστίνιοι νεκροί, που με τόση επιτυχία έχουν δαιμονοποιηθεί από το Ισραήλ και τους ξεδιάντροπους συμμάχους του, είναι άνθρωποι, έχουν πρόσωπο, γονείς και παιδιά και έργο και παρελθόν – μόνο μέλλον δεν έχουν, γιατί τους το έκλεψαν οι σιωνιστές κατακτητές. Να, χτες διάβασα ότι σκοτώθηκε από ισραηλινή βόμβα ο 44χρονος Ρεφάατ αλ Αρίρ, ένας από τους γνωστότερους δημοσιογράφους, συγγραφείς και ποιητές της Γάζας, με συχνές παρουσίες στα δυτικά ΜΜΕ. Δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής στη συνοικία Σουτζάιγια, μέσα στο σπίτι της αδελφής του, μαζί με την ίδια, τον αδελφό της και τα τέσσερα ανίψια του. 

Φαίνεται ότι δεν υπάρχουν πια ενήλικες στο δωμάτιο

Yuval Noah Harari. Η ανθρωπότητα μετά τον κορωνοϊό: Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει τώρα μια παγκόσμια κρίση, ίσως τη μεγαλύτερη της γενιάς μας. Οι αποφάσεις που θα λάβουν οι πολίτες και οι κυβερνήσεις τις επόμενες εβδομάδες, θα διαμορφώσουν πιθανώς τον κόσμο για τα επόμενα χρόνια. 

Θα διαμορφώσουν όχι μόνο τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης αλλά και την οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό. Πρέπει να δράσουμε γρήγορα και αποφασιστικά. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των ενεργειών μας. Όταν επιλέγουμε μεταξύ διάφορων εναλλακτικών, πρέπει να σκεφτόμαστε, όχι μόνο πώς θα ξεπεράσουμε την άμεση απειλή, αλλά και το πως θα είναι ο κόσμος που θα κατοικήσουμε όταν περάσει η καταιγίδα.

Έφυγε η Βρετανία από την ΕΕ …μένουν η φτώχεια και οι καπιταλιστικές ανισότητες

Η Βρετανία αποχώρησε από την ΕΕ την Παρασκευή προς ξημερώματα Σαββάτου. Οι οπαδοί του Brexit δηλώνουν νικητές και ανοίγουν σαμπάνιες για να γιορτάσουν την …«ημέρα ανεξαρτησίας», όπως τη χαρακτηρίζουν. 

Έπειτα από 47 χρόνια παραμονής στη Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία φεύγει από τους κόλπους της. Η αποχώρηση από την ΕΕ επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ως «ιστορική ευκαιρία» από τον Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον. «Ανοίγουμε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου, γυρίζουμε σελίδα στον διχασμό των τριάμισι τελευταίων ετών και προχωράμε ολοταχώς για να ενώσουμε το έθνος και να αυξήσουμε τις ευκαιρίες για όλους», αναφέρεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Ντάουνινγκ Στριτ.

Πανδημία ρατσισμού εναντίον της κινεζικής υπερδύναμης

Αν ένας επιδημιολόγος πρέπει να ταξιδέψει στην επαρχία Χουμπέι της Κίνας για να μελετήσει τον μηχανισμό εξάπλωσης του κοροναϊού, ένας κοινωνικός επιστήμονας πρέπει να έρθει στην Ιαπωνία για να κατανοήσει πώς μεταδίδεται ο «ιός του ρατσισμού» απέναντι σε μια ανερχόμενη υπερδύναμη.

Ανταπόκριση Τόκιο. Μια φρικτή πινακίδα, που θύμιζε τις πιο σκοτεινές ημέρες του ρατσισμού στον αμερικανικό Νότο, περίμενε τους πελάτες σε ορισμένα καταστήματα του Τόκιο: «Οι Κινέζοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι». Η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το twitter, όπου το μήνυμα «Κινέζοι, μην έρχεστε στην Ιαπωνία» έφτασε στις πρώτες θέσεις των πιο δημοφιλών θεμάτων συζήτησης. Οι λέξεις «βρόμικοι» και «βιοτρομοκράτες» άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους με ανησυχητικούς ρυθμούς σε αρκετές διαδικτυακές συζητήσεις.

Ζητείται ελπίδα σε μια δίσεκτη χρονιά

Το Σίδνεϊ, μία από τις πόλεις που υποδέχονται πρώτες κάθε καινούργιο χρόνο, οργάνωσε και φέτος τον καθιερωμένο πρωτοχρονιάτικο εορτασμό με τα γνώριμα φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα. 

Αυτή τη φορά υπήρχε όμως κάτι αλλόκοτο στην ατμόσφαιρα. Με την ανατολική Αυστραλία να συγκλονίζεται εδώ και αρκετές ημέρες από φονικές πυρκαγιές, ο πανηγυρικός εορτασμός προκάλεσε εύλογες επικρίσεις. Μια χώρα που συμβάλλει όσο ελάχιστες στην κλιματική αλλαγή, με την κυβέρνησή της όμηρο της βιομηχανίας άνθρακα, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν την ορχήστρα του Τιτανικού μετά την πρόσκρουση στο παγόβουνο.

Φάρμακα που σκοτώνουν;

Αγωγή δισεκατομμυρίων δολαρίων εναντίον της Johnson & Johnson από την Πολιτεία της Οκλαχόμα. Οι ΗΠΑ μαστίζονται από μια εκτεταμένη κρίση εξάρτησης εκατομμυρίων ανθρώπων από νόμιμα ναρκωτικά. Αυτά, σύμφωνα με τους κατηγόρους των πολυεθνικών του φαρμάκου, είναι υπεύθυνα για εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους τις τελευταίες δύο δεκαετίες. 

Στο επίκεντρο βρίσκονται ισχυρά οπιοειδή φάρμακα, όπως το OxyContin της Purdue Pharma και το Duragesic της Johnson & Johnson, που αντιστοιχούν σε μια αγορά δισεκατομμυρίων δολαρίων κάθε χρόνο. Η απληστία της φαρμακοβιομηχανίας την οδήγησε να αποκρύπτει τον κίνδυνο εθισμού και υπερβολικής δόσης, προκαλώντας μια έκρηξη των σχετικών συνταγογραφήσεων, με αντίστοιχη εκτίναξη των κερδών της.

Η αλήθεια ως ποινικό αδίκημα

Το ψέμα, ισχυρισμός εσκεμμένα αναληθής με σκοπό την απόκρυψη ή παραποίηση της αλήθειας, είναι πιο ισχυρό από την ίδια την αλήθεια. Ενα ψέμα μπορεί να διαρκέσει αιώνες και να γίνει αιώνια αλήθεια. 

Ορισμένοι εντάσσουν και τις θρησκείες στα μεγάλα ψέματα, μια που αυτά που ισχυρίζονται ως δογματικές αλήθειες δεν μπορούν να αποδειχτούν. Αυτό είναι χοντρό λάθος. Το ψέμα προϋποθέτει μια εσκεμμένη πράξη και επιδιώκει ένα σκοπό ή ένα κέρδος προς όφελος αυτού που το επινοεί και το διακινεί.

Η Υεμένη δεν χωράει στο φέισμπουκ

Ακόμα κι ένα βλέμμα κορεσμένο από τις πολλές σοκαριστικές φωτογραφίες που δημοσιεύονται στα ποικίλα ενημερωτικά μέσα. ακόμα κι ένας ψυχισμός ηττημένος από τον μιθριδατισμό και αδιάφορος πια, θα συγκλονίζονταν από την εικόνα της εφτάχρονης Τζαμάλ από την Υεμένη. 

Εντελώς άσαρκη η μικρούλα, προσπαθεί να καλύψει με τα χεράκια της τα κόκαλα του θώρακά της, που διαγράφονται ανάγλυφα. Η φωτογραφία της δημοσιεύθηκε στους New York Times προ ημερών, με την περιττή εξήγηση ότι πρόκειται για παιδί που λιμοκτονεί – όπως αναρίθμητα άλλα στην πατρίδα της. Οπως ένας λαός ολόκληρος.

Ο πόλεμος κατά της …«τρομοκρατίας» έχει σκοτώσει 500.000 ανθρώπους

Τουλάχιστον 500.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν αφότου οι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ κήρυξαν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, σύμφωνα με μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα. 

Η έκθεση του Ινστιτούτου Γουάτσον για τις Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Μπράουν κάνει λόγο για 480.000 έως 507.000 νεκρούς, σημειώνοντας ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων ίσως να είναι μεγαλύτερος. Αυτός ο νέος απολογισμός «δείχνει μια αύξηση 110.000 θυμάτων σε σχέση με την προηγούμενη» καταμέτρηση, που δημοσιεύτηκε σε έκθεση τον Αύγουστο 2016, τόνισε το Πανεπιστήμιο με ανακοίνωσή του.

Παλαιστινιακό δεν υπάρχει πλέον για τις ΗΠΑ

«Τώρα είναι φως φανάρι για όλους: η Αμερική έχει κηρύξει πόλεμο στους Παλαιστινίους». Με αυτή τη φράση άρχιζε άρθρο του Γκίντεον Λέβι στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, κάτω από τον τίτλο: «Ντροπή σου, Αμερική». 

Αφορμή στάθηκε η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να καταργήσει την ετήσια συμβολή, ύψους 369 εκατ. δολαρίων, που καταβάλλουν οι ΗΠΑ στην υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, την UNRWA. Μια απόφαση που θα έχει μοιραίες επιπτώσεις στη ζωή των 526.000 παιδιών που πηγαίνουν σχολείο χάρη στην UNRWA, των 3,5 εκατομμυρίων αρρώστων που νοσηλεύονται κάθε χρόνο στις κλινικές της και του 1,7 εκατομμυρίου φτωχών που εξασφαλίζουν υποφερτή διατροφή χάρη στα συσσίτια της υπηρεσίας.

Η εθνική μας ηλιθιότητα

Με τη συμφωνία των Πρεσπών έκλεισε μια εικοσιπενταετής περίοδος εξευτελισμού και ταπείνωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σχετικά με το θέμα της γείτονος χώρας, που τώρα πια λέγεται Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. 

Δεν έχω υπόψη μου κανένα ιστορικό προηγούμενο που μια χώρα να έχει επιδείξει τέτοια ηλιθιότητα από το σύνολο του πολιτικού της κόσμου. Να θυμίσουμε πως στα μακεδονικά συλλαλητήρια συμμετείχαν από τη Χρυσή Αυγή μέχρι τον Συνασπισμό, πλην, προς τιμήν του, του ΚΚΕ. Αλλά από ό,τι φαίνεται άλλαξε γραμμή και το 2018 εντάχθηκε στις γραμμές των μακεδονομάχων. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, φυσικός κληρονόμος του ΣΥΝ, αποποιήθηκε τη βαριά κληρονομιά του μακεδονομάχου και μαζί με λίγους άλλους συνετούς πολιτικούς, μας έβγαλε από το διεθνές ρεζιλίκι κερδίζοντας διεθνή εύσημα. Και καλά έκανε. Η υποτέλεια καμιά φορά έχει και τα καλά της, όπως έχει και τις επιτυχίες της.

Η πολιτισμένη Ευρώπη έχει και μια απάνθρωπη ιστορία

Στην ευρωτουρκική συνάντηση της Βάρνας στην πραγματικότητα «γιορτάστηκαν» με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο τα 2 χρόνια της ευρωτουρκικής συμφωνίας για το προσφυγικό. 

Πρόκειται για την απάνθρωπη συμφωνία που η ΕΕ συνήψε με την «ασφαλή χώρα Τουρκία», η οποία ισοδυναμεί με στρατόπεδα συγκέντρωσης και μετατρέπει το Αιγαίο σε υγρό τάφο για χιλιάδες ανθρώπους. Με τη συνέχιση της συμφωνίας η «πολιτισμένη» ΕΕ ενός «ουμανισμού» που αποτυπώνεται στην λογική «τόσα γρόσια το κεφάλι», βαφτίζει «λύση του προσφυγικού» – στην δημιουργία του οποίου πρωταγωνιστεί με τις χώρες της να πρωτοστατούν στα εγκλήματα στην περιοχή –την έναντι αμοιβής ανάθεση στην Τουρκία να κρατά μακριά από τα ευρωπαικά εδάφη τους πρόσφυγες και στην Ελλάδα να τους φυλακίζει.

Facebook: Ο Iστός της αράχνης που τρέφεται με likes...

«Σε έναν καλύτερο κόσμο θα έχει κάποιος πλήρη έλεγχο πάνω στις πληροφορίες που τον αφορούν».

Ο Τίμοθι Τζον Μπέρνερς Λι, μέλος του Τάγματος της Αξίας, ιππότης-διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Μηχανικής, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών, δεν χρίστηκε τυχαία σερ: είναι ο εφευρέτης του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web). Και σίγουρα δεν είναι τυχαία η σχεδόν δραματική προειδοποίησή του.

«Ο ηθικότερος στρατός του κόσμου»

Αν δεν υπήρχε το αίμα κι ο θάνατος –το αίμα των Παλαιστινίων στη Γάζα, το αίμα των Κούρδων στο Αφρίν–, ο «διάλογος» του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και του Ταγίπ Ερντογάν θα αποσπούσε απλώς τον χαρακτηρισμό του φαιδρού. 

Οι νεκροί όμως από τα πυρά του τουρκικού και του ισραηλινού στρατού προσδίδουν τη χροιά της πνευματικής και ηθικής τραγωδίας στην έριδα των δύο πολιτικών που σκηνοθέτησε η ειρωνική ιστορία, και μάλιστα την Πρωταπριλιά: ποιος τάχα από τους δύο είναι ο αυθεντικότερος προστάτης της ειρήνης, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που τελικά συνοψίζονται σε ένα και μόνο: δικαίωμα στη ζωή.