Έχει να κάνει με τους ανθρώπους, την αρμονική συνύπαρξή τους ως κοινωνικό σύνολο και την οργανωμένη συλλογική αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκύπτουν από αυτή. Αναφέρεται στις ιδιότητες του ατόμου ως πολίτη, ως εργαζόμενου, ως ασθενή. Εδώ όμως κάτι δεν πάει καλά. Γιατί η δική μας πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από τις θεωρίες και τους ορισμούς. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: Δηλαδή «πολιτικός» δεν είναι εκείνος που υπόσχεται πολλά, αλλά υλοποιεί ελάχιστα; Εκείνος που εξυπηρετεί όσους τον υποστηρίζουν και αδιαφορεί για τους πολλούς; Πολιτικός δεν είναι εκείνος που ακόμα κι όταν φέρεται αξιόποινα, δεν τιμωρείται; Δεν είναι εκείνος που δείχνει ψεύτικη κατανόηση και συμπαράσταση σε ουσιαστικά κοινωνικά προβλήματα, τα οποία όμως δεν έχει βιώσει ποτέ; Δεν είναι ο βολεμένος στην ευδαιμονία του, που προφασίζεται ψεύτικους αγώνες για το σύνολο;
Πιθανότατα η παραπάνω περιγραφή να χαρακτηριστεί παιδιάστικη. Υπερβολική ίσως και λαϊκίστικη θα προσθέσω. Όμως τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν το σκηνικό της πολιτικής ζωής της χώρας τα τελευταία χρόνια, είναι κόντρα σε κάθε ορισμό. Τίποτα αυθεντικό, τίποτα αξιόλογο, τίποτα ουσιαστικό δεν υπάρχει στον πολιτικό χώρο. Τόσο σε επίπεδο προσώπων όσο και σε επίπεδο ιδεών. Πελατειακές σχέσεις, ευνοιοκρατία για λίγους εκλεκτούς, αδιαφορία για ουσιαστικά κοινωνικά προβλήματα, αναξιοπιστία, κούφιες υποσχέσεις, και σε έναν τελικό απολογισμό…Κενές φιγούρες σφιγμένες σε σοβαροφανή κοστούμια, που αναλώνονται σε ρητορείες, ατελέσφορους διαπληκτισμούς σε βαθμό ξεκατινιάσματος από τα έδρανα της Βουλής ως τα τηλεοπτικά παράθυρα.
Ωστόσο, επειδή «στο άθλημα της γενίκευσης, γεννήθηκαν οι ολοκληρωτισμοί», ο αφορισμός των πάντων δεν οδηγεί πουθενά. Σίγουρα υπάρχουν και κάποιοι (λίγοι έστω) αξιόλογοι πολιτικοί με όραμα και κοινωνικές ευαισθησίες. Δεν πρέπει λοιπόν να γενικεύουμε, δεν πρέπει να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι, όπως λέει και ο λαός. Όμως ας μας βοηθήσουν κι αυτοί, όπου κι αν προσανατολίζονται οι πεποιθήσεις τους (δεξιά, αριστερά, βόρεια, νότια). Ας κάνουν κάτι για να ξεχωρίσουν.
Προσωπικά, δεν ζητώ να με πείσετε. Απαιτώ να με εμπνεύσετε! Η πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού βρίσκεται σε σύγχυση με αφορμή και τις επερχόμενες εκλογές και έχει στραφεί προς όλες τις κατευθύνσεις αναζητώντας κάτι. Μια αλήθεια. Ο κόσμος αισθάνεται πως δεν υπάρχει κανείς πλέον που να μπορεί να τον εκφράσει. Κανείς να τον νοιάζεται, να τον καταλαβαίνει. Για να στηρίξει κάποιον θα πρέπει η προσπάθειά του να είναι ειλικρινής, ουσιαστική και να οδηγήσει κάπου.
Οι μεγάλοι άνθρωποι, συνταξιούχοι, ηλικιωμένοι., στο σύνολό τους βρίζουν και καταριούνται τους πολιτικούς. Όλους. Ακόμα κι αυτούς που κάποτε υποστήριζαν σθεναρά. Οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές έχουν μετατραπεί στους πιο παθιασμένους πολέμιους. Έχουν δίκιο, κουράστηκαν πια. Επί σειρά ετών τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα, οι ίδιες πολυφορεμένες ρητορείες .
Ρώτησα όμως και παιδιά 13, 15 χρονών να μου πουν την άποψή τους για τους πολιτικούς. Οι απαντήσεις που πήρα: «Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν μπορώ να τους ακούω», «Είναι ψεύτες», «Είναι άχρηστοι. Αυτοί δεν μπορούν να διοικήσουν το σπίτι τους, θα διοικήσουν τη χώρα;»…
Αφού δεν μπορούν λοιπόν να διοικήσουν , ας αρνηθούν την πολιτική τους ιδιότητα πλέον. Τους αποβάλλει το τοπίο. Κι όσοι μπορούν και θέλουν πραγματικά, να δραστηριοποιηθούν επιτέλους. Χωρίς να κρύβονται πίσω από την αναξιότητα των άλλων. Άλλωστε η υστεροφημία κερδίζεται όταν κάποιος αφήνει πίσω του έργο. Όλοι οι άλλοι αργά ή γρήγορα θάβονται στην σκόνη της ίδιας τους της ασημαντότητας…
Βάσια Π.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου