Η στέρηση, η φτώχεια, η μηδενική απόσταση από την πενία και την επαπειλούμενη ένδεια δύσκολα συμβιβάζονται με τη διαύγεια, την πνευματική ισορροπία και τη νηφαλιότητα, καθώς παραμονεύει ο κίνδυνος αποκλεισμού κάθε ψύχραιμης αξιολόγησης των πραγμάτων. Το μαρτύριο του χαμηλόμισθου, του απολυμένου, του τσακισμένου συνταξιούχου είναι ακριβώς, αυτή την περίοδο που κάθε τι αποκτά χρώμα έξω από τα ασφυκτικά όρια της αστικής ζωής, η ψυχική αλλά και η πραγματική ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό,τι ομορφαίνει τη ζωή- να χαρεί έναν περίπατο, να ακούσει μουσική, να διαβάσει, να κουβεντιάσει ό,τι τον ευχαριστεί.
Υπάρχει και το μαρτύριο του νέου ανθρώπου που, σαν η Άνοιξη να τον ειρωνεύεται και να τον υποτιμά, βλέπει στο χώρο στον οποίο έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες, τον αφηνιασμένο από τις πολυάριθμες μεταρρυθμίσεις και κακορίζικο τομέα της παιδείας στη χώρα αυτή, να έχει εισέλθει άλλο ένα πιόνι της σιχαμερής εξυπηρέτησης συγκεκριμένων λόμπι συμφερόντων. Σεβαστή και θαυμαστή η προσωπική καλλιέργεια ενός ανθρώπου σαν αυτού του νέου υπουργού παιδείας, αλλά πώς θα πείσει τον υποψήφιο «αποδημητικό» φοιτητή να επενδύσει στις τροπολογίες ενός υπουργού, ο οποίος άλλοτε ως πρύτανης δεν μπόρεσε να αναβαθμίσει το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο ενώ και ως πρόεδρος Δ.Σ. κατάφερε να χρεοκοπήσει το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού; Πώς η αποτυχία στο μικρότερο εγχείρημα επιτρέπει σε κάποιον να αναλάβει το μεγαλύτερο;
Απ’ την άλλη, αυτή η δύστυχη η χώρα μας ολοένα και εγκλωβίζεται στο δικό της μαρτύριο. Η κρίση που ξεκίνησε ως καθαρά δημοσιονομική, εξελίχθηκε σε πολιτική και θα καταλήξει κοινωνική. Σ’ αυτή την κακοτράχαλη πορεία προς το απόλυτο μηδέν, η κρατική ηγεσία επέλεξε τη σταδιακή προσαρμογή. Αποτελεί πια φρικτή υποψία ότι, όσο η Ελλάδα προετοιμάζει την επόμενη φάση που θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη, οι άλλες χώρες αξιοποιούν τον χρόνο για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις απομόνωσης της ελληνικής οικονομίας, ώστε να μην επεκταθεί ο «ιδιαίτερος ελληνικός ιός». Τυχαία ξεκίνησε η χώρα ως μέλος του μεγάλου ευρωπαϊκού προβλήματος και τώρα συνιστά «ιδιαίτερη περίπτωση» που αν δεν βοηθήσουν οι άλλοι τόσο το χειρότερο για την Ελλάδα;
Το πιο ευαίσθητο μαρτύριο, ωστόσο, είναι αυτό του απλού πολίτη που υφίσταται τα δεινά της προεκλογικής περιόδου. Όπως κάθε τέτοια ελληνική προεκλογική περίοδος, έχει κι αυτή τα ευτράπελά της. Φτάσαμε λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές και κανένας υποψήφιος δεν έχει διασφαλίσει ότι μπορεί να κυκλοφορεί στο δρόμο χωρίς τη συνοδεία κρανοφόρων αστυνομικών- νομίζουν ότι θα κυβερνήσουν χωρίς προσωπική επαφή με τον κόσμο. Ακόμη και για να συμμετάσχουν σ’ αυτό το απαρχαιωμένο χουντικό έθιμο του Μεταξά, να πάνε στην παρέλαση, χρειάστηκαν 3.000 αστυνομικοί και ειδικά κατασκευασμένες εξέδρες. Τελικά, η ξεφτίλα και η ξετσιπωσιά θα συνεχίσουν ν’ αρματώνουν κάθε έννοια ενασχόλησης με την πολιτική σ’ αυτή τη χώρα.
Οι εκλογές είναι προ των πυλών. Ίσως η σημαντικότερη πολιτική στιγμή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Καλούμαστε, σε μια ιστορική ευκαιρία, να αποδείξουμε ότι οι πολίτες της Ελλάδας του 2012 έχουν κρίση, έχουν μνήμη, έχουν συνείδηση. Μέχρι τότε καλούμαστε, επίσης, να αντέξουμε τη βαρβαρική και γλοιώδη προπαγανδιστική τακτική των μέσων ενημέρωσης.
Δυστυχώς οι ενδείξεις δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές σχετικά με την αλλαγή της νοοτροπίας μας και των εκλογικών μας κριτηρίων. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι, ειδικά μετά τα δύο τελευταία καταστροφικά χρόνια, διακόσιες τριάντα έξι χιλιάδες εκατόν πενήντα ένας συμπολίτες μας (ακόμα και αν έγιναν φαρσοκωμικές τριπλές ψηφοφορίες) πήγαν να επικυρώσουν την εκλογή του αρχηγού του κόμματός τους, ενώ δεν ήταν υποχρεωμένοι να ψηφίσουν και παρόλο που ήταν δεδομένη η εκλογή του μοναδικού υποψήφιου προέδρου. Αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτοϊσοπέδωσης της λογικής και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.
Είναι βέβαιο ότι οι παραιτημένοι από την ορθή εγκεφαλική τους λειτουργία και όσοι διαθέτουν ακίνητη περιουσία και πλούτο ως χαρισματική ανταλλαγή της επί δεκαετίες παροχής της ψήφου τους, θα φροντίσουν να στηρίξουν τους «ευεργέτες» τους. Με περικομμένο μισθό, με καθόλου σύνταξη, με άνεργα τα παιδιά τους θα συνεχίσουν να εγκληματούν εις βάρος των εαυτών τους και των συμπολιτών τους και θα στήνονται στην ουρά για να δηλώσουν υποταγή στην φαυλότητα, την απανθρωπιά, τη μανιακή ηλιθιότητα, απλώς επειδή «αυτό έκαναν πάντα». Όλοι οι υπόλοιποι, πιθανόν ευρισκόμενοι σε ισχυρή άγνοια και χωρίς να πείθονται από τίποτα και κανέναν και με τη θέληση να τιμωρήσουν τους αυτουργούς της καταστροφής τους θα καταφύγουν σε λύσεις ανάγκης… ή συνειδητής πνευματικής συγχύσεως…
Ας πάψουμε να καταφεύγουμε στη μαγική δικαιολογία – δείγμα ψευτοσοφίας – ότι «η Ελλάδα είναι μια χώρα με πλούτο, δεν μας αξίζει τέτοια κατάντια λόγω της ιστορίας και του πολιτισμού μας» - και τα συναφή φληναφήματα. Ναι, για άλλη μια φορά θα ψηφίσουμε με άξονα αναφοράς «το μη χείρον, βέλτιστον». Αλλά έχουμε μια ιστορική ευκαιρία, να αλλάξουμε ολόκληρη τη σαθρή οικοδομή αυτού του κράτους ξεκινώντας από τα πρόσωπα. Διαφορετικά, φοβούμαι ότι τον Ιούνιο τα νέα μέτρα περικοπών και λιτότητας θα συνοδεύονται από την απευχόμενη ρήση «ο λαός ψήφισε μνημόνιο». Σ’ αυτές τις εκλογές είμαστε υποψήφιοι αυτόχειρες…
Πάρα ταύτα, ακόμα από εμάς εξαρτάται αν θα τραβήξουμε τη σκανδάλη. Για μια φορά, ας συνειδητοποιήσουμε ότι η ριζοσπαστικότερη αντίστασή μας απέναντι στη «χούντα των σωτήρων» είναι η «υπαρξιακή»: μια στάση ζωής έλλογη, με ταυτόχρονη υιοθέτηση του «ως εκεί που μπορώ», όχι του «ως εκεί που θέλω», μια στοιχειώδης ενσυναίσθηση της ευθύνης ότι η ψήφος μου ωφελεί ή βλάπτει ταυτόχρονα και τους άλλους, τους φίλους μου, την οικογένειά μου, το μέλλον μου. Μαγικές δικαιολογίες, αυτή τη φορά, δεν θα υπάρχουν…
Frustra sed Prudenter
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου