Το 356 π.Χ. ένας παράξενος τύπος, ο Ηρόστρατος, πυρπόλησε τον περίφημο ναό της Αρτέμιδας, ένα απ' τα επτά θαύματα της αρχαιότητας, με σκοπό ν' απαθανατιστεί, έστω αρνητικά, αφού δεν μπορούσε θετικά! Ό,τι περιλαμβάνει το ιστολόγιο αυτό αφορά τους συγχρόνους του.

Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011

Οκτώ χρόνια «σοκ και δέος» στο Ιράκ

Οι Αμερικανοί αποχωρούν κι' αφήνουν πίσω τους 120.000 νεκρούς κι' ένα Αμπου Γκράιμπ


Οι τελευταίοι αμερικανοί στρατιώτες που υπηρετούν στο Ιράκ θα κάνουν φέτος Χριστούγεννα στο σπίτι τους.

Χιλιάδες άλλοι συνάδελφοί τους δεν θα τα ξαναγιορτάσουν ποτέ. Αλλοι, σακατεμένοι βετεράνοι, θα ζήσουν για πάντα με τους εφιάλτες τους. Σχεδόν 120.000 Ιρακινοί δεν θα γιορτάσουν την απελευθέρωση. Πέθαναν κατά τη διάρκεια της οκταετούς κατοχής, συχνά χωρίς να γνωρίζουν ποιος και γιατί τους σκοτώνει. Ενα κεφάλαιο της Ιστορίας κλείνει και αυτό που θα θυμόμαστε είναι τα συνειδητά ψέματα της Ουάσιγκτον που προκάλεσε τον πόλεμο με πρόσχημα τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ.


Το «σοκ και δέος» στη Βαγδάτη, το άγαλμα -και μαζί του το μπααθικό καθεστώς- του Σαντάμ να πέφτει μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, τον σταυροφόρο Τζορτζ να διακηρύσσει πολύ πρόωρα ότι «η αποστολή εξετελέσθη», τον τύραννο να συλλαμβάνεται, να εξευτελίζεται, να δικάζεται και να εκτελείται, τις αποκαλύψεις για τα βασανιστήρια που στιγμάτισαν την Ουάσιγκτον με το όνειδος του Αμπου Γκράιμπ και τα σφραγισμένα φέρετρα που επέστρεφαν στην πατρίδα.

Το μεταπολεμικό Ιράκ θυμίζει λίγο από τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, χωρίς το σχέδιο Μάρσαλ, με την ίδια ή και μεγαλύτερη διαφθορά και με ανοιχτό το θέμα της σταθερότητας. Πολλοί συντηρητικοί ισχυρίζονται ότι η πλήρης αμερικανική αποχώρηση γίνεται πρόωρα και εσπευσμένα. Ο Ομπάμα πάντως διακηρύσσει ότι τα στρατεύματα γυρίζουν με το κεφάλι ψηλά και στην ουσία απεγκλωβίζεται, τώρα που μπορεί, από έναν αντιδημοφιλή, υψηλού πολιτικού και οικονομικού κόστους πόλεμο, η συνέχεια του οποίου δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα που επιλύει.

Η ιρακινή εκστρατεία του Τζορτζ Μπους τελειώνει και επισήμως, με την προσωπική σφραγίδα του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος τηρεί την προεκλογική του υπόσχεση, ρίχνει γέφυρες προς τα αριστερά για την επανεκλογή του, μειώνει τις στρατιωτικές δαπάνες, ελαφρύνοντας τον ελλειμματικό του προϋπολογισμό, ενώ επίσης βελτιώνει την εικόνα του στον εξεγερμένο αραβικό κόσμο.

Οι 40.000 αμερικανοί στρατιώτες που θα φύγουν από το Ιράκ ήταν ήδη αισθητά λιγότεροι απ' ό,τι πριν τρία χρόνια, όταν είχαν ξεπεράσει τους 170.000. Η σταθεροποίηση της κατάστασης στο έδαφος, η ήττα της Αλ Κάιντα, η μείωση των απωλειών, η πετυχημένη προς το παρόν σταδιακή μεταφορά εξουσιών στον ιρακινό στρατό, επέτρεψαν στην Ουάσιγκτον να χρυσώσει το χάπι της αποχώρησης, αν και ο σιιτικός, ιρανικός παράγοντας και το αγκάθι του Κουρδικού, με κορωνίδα την τύχη του Κιρκούκ, θα δοκιμάσουν την ενότητα του Ιράκ και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Ισως η τύχη της χώρας να εξαρτηθεί από τα μελλούμενα στην Τεχεράνη, το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας και την πορεία της κουρδικής εθνικής ολοκλήρωσης. Πρακτικά, το μέλλον της χώρας ίσως να γραφτεί εκτός των συνόρων της.

Αν και τα αρχικά σχέδια προέβλεπαν -ακριβώς γιατί τίποτα δεν έχει οριστικά κριθεί στην Μεσοποταμία- να παραμείνουν λίγες χιλιάδες Αμερικανοί στη Βαγδάτη, τελικά η απόφαση της κυβέρνησης Μαλίκι να μην εγκρίνει ετεροδικία ανάγκασε την Ουάσιγκτον να αποδεχτεί την οριστική και πλήρη αποχώρηση. Θα παραμείνουν λίγες εκατοντάδες συμβούλων για την εκπαίδευση του ιρακινού στρατού και κάποιες μικρές μονάδες των ειδικών δυνάμεων στο ιρακινό Κουρδιστάν.

Στην πρωτεύουσα θα παραμείνει και η πολυπληθής (σχεδόν 1.000 άτομα προσωπικό), αμερικανική πρεσβεία, που είναι και η μεγαλύτερη του κόσμου. Ομως, τα αεροπλάνα που θα μεταφέρουν τους πεζοναύτες στο Μιλγουόκι ή το Κάνσας θα επιστρέφουν άδεια. Παρότι ο προγραμματισμός του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έβαζε στο τραπέζι ένα μεγάλο αναπτυξιακό σχέδιο με αποστολή ειδικών συμβούλων και επενδυτική βοήθεια, οι περικοπές του προϋπολογισμού δεν το επιτρέπουν.

Το Ιράκ θα αφεθεί πιθανότατα στην τύχη του, όπως αφέθηκε η Βοσνία, που ακόμη περιμένει 20 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου μια κάποια προοπτική. Βέβαια, τα μεγάλα πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας δίνουν τεράστια κεφάλαια στην κυβέρνηση Μαλίκι για να μπορέσει να ασκήσει μια κάποια πολιτική που θα βελτιώσει τις ζωές των απλών ανθρώπων, όμως η διαφθορά δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία για μια καλύτερη αναδιανομή του εισοδήματος.

Οχτώ χρόνια μετά την αμερικανική εισβολή, το Ιράκ γυρίζει σελίδα και όλα τα ενδεχόμενα για το μέλλον του είναι ανοιχτά.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου