«Αν πειράξουμε τις συντάξεις, ο κόσμος θα μας δολοφονήσει», είχε πει πριν από λίγες μέρες ο Ουμπέρτο Μπόσι, ο ηγέτης της εθνικιστικής Λέγκας του Βορρά και κυβερνητικός εταίρος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Στην πραγματικότητα, όμως, κι αφού διαδραματίστηκαν σκηνές απείρου κάλλους στην ιταλική Βουλή, η αντίσταση δεν κράτησε καλά-καλά ούτε ένα ολόκληρο 24ωρο. Οσο δηλαδή και οι ψευτολεονταρισμοί του Μπερλουσκόνι απέναντι σε Μέρκελ και Σαρκοζί. Γιατί, στο τέλος, τα πάντα έγιναν για να ικανοποιηθούν η Αγκελα και η τρόικα, η οποία, όπως άφησε να διαρρεύσει πρόσφατα, απειλεί την Ιταλία με προληπτική υπαγωγή στο μηχανισμό στήριξης και με μόνιμη επιτήρηση αλά ελληνικά.
«Αν δεν σεβαστούμε τις δεσμεύσεις, θα χάσουμε την αξιοπιστία μας. Θα τηρήσουμε και αυτή τη φορά τις δεσμεύσεις μας», δήλωσε ο Μπερλουσκόνι, παίρνοντας πίσω τα περί κυρίαρχης χώρας που δεν δέχεται υποδείξεις και άλλα πατριωτικά. Λογαριάζει όμως χωρίς τον ξενοδόχο, καθώς τα συνδικάτα ετοιμάζονται να απαντήσουν με νέο κύκλο κινητοποιήσεων. Καιρό τώρα, η Ιταλία είναι ένα καζάνι που βράζει και όχι εξαιτίας του χρέους, το οποίο απασχολεί μόνο τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις αγορές. Από τη μια μεριά, υπάρχει μια απαξιωμένη κυβέρνηση κι ένας γελοίος πρωθυπουργός. Από την άλλη, ένας κόσμος σε διαρκή λιτότητα, με ανεργία που κυμαίνεται μεν γύρω στο 8%, ελαφρά χαμηλότερη σε σχέση με πέρυσι (8,4%), αλλά με ανοδικές τάσεις, με ένα ποσοστό του πληθυσμού μεταξύ 14% και 16% που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, με πάγωμα μισθών, με περικοπές στην παιδεία και με τις προβλέψεις για το μέλλον να είναι ακόμα πιο δυσοίωνες μετά τη βέργα με την οποία απείλησε να δείρει η Μέρκελ την Ιταλία.
Ποιο είναι το μέλλον του Μπερλουσκόνι σε όλο αυτό το σκηνικό; Πολλά ακούστηκαν τις τελευταίες μέρες για τον κίνδυνο να εκπέσει του αξιώματός του, κάτι που προς το παρόν αποφεύγεται, καθώς και για παρασκηνιακές συμφωνίες με τη Λέγκα του Βορρά για μελλοντική αποχώρησή του προκειμένου να συμφωνήσει στο πακέτο των μεταρρυθμίσεων. Αλλά, το τι θα κάνει ο Μπερλουσκόνι σε προσωπικό επίπεδο είναι μάλλον το τελευταίο πράγμα που πρέπει να ενδιαφέρει κάθε νοήμονα άνθρωπο. Το πραγματικό διακύβευμα είναι ότι μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, σε μικρότερο βαθμό την Ισπανία, τώρα υποχρεώνεται και η «κραταιά» Ιταλία να φορέσει το γερμανικό κοστούμι της λιτότητας επ' αόριστον.
Η πιο άμεση εναλλακτική λύση απέναντι στην παρούσα κυβέρνηση είναι μια χλιαρή κεντροαριστερά και όχι ιδιαίτερα πειστική, με δεδομένους μάλιστα τους άθλ(ι)ους των άλλων ομοϊεδετών της.
Η κοινωνία το αντιλαμβάνεται αυτό και ίσως η αίσθηση του αδιεξόδου να είναι ένας βασικός κύριος λόγος για την οργή που εκφράζεται συχνά με βίαια επεισόδια, σπασίματα και καψίματα, όπως έγινε πριν από δυο εβδομάδες στη Ρώμη κατά τη διαδήλωση των αγανακτισμένων. Αραγε, τώρα που οι κυβερνώντες αγγίζουν τις συντάξεις, οι πολίτες θα τους δολοφονήσουν στ' αλήθεια;
*Τελειώνουν τα ψέματα, λοιπόν. Ολόκληρη η νότια Ευρώπη ράβεται παρά τη θέλησή της πάνω σε ένα στενό, άβολο και μουντό γερμα-νικό κοστούμι. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, είτε πηγαίνεις σε μια κρίσιμη πανευρωπαϊκή διάσκεψη με ύφος πατριώτη, υψώνοντας εικονικές γροθιές στον αέρα και την άλλη μέρα τα παίρνεις όλα πίσω, είτε πορεύεσαι εξαρχής με κατεβασμένα παντελόνια και χωρίς κόκκινες ή πράσινες γραμ-μές. Σημασία, εξάλλου, έχουν οι πολιτικές και όχι οι τίτλοι (πατριώτης, εθνοπροδότης, σοσιαλιστής, δεξιός...). Η σημερινή κυρίαρχη πολιτική, λοιπόν, είναι νεοφιλελευθερισμός, λιτότητα δίχως τέλος και εσαεί τιμωρία για τους «τεμπέληδες του Νότου». Και καλά: οι πρωθυπουργοί μπορούν να υπογράφουν όσες συμφωνίες θέλουν. Οι πολίτες όμως, θέλουν το ίδιο πράγμα; Και, κυρίως, θα επιτρέψουν να συμβεί;
Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου